வேட்டையாடு விளையாடு 21

முழு தொடர் படிக்க

 ஜெயகர் வீட்டில் காலை நேரம். பூர்வித் தன் அப்பாவுக்கு முன்னதாகவே அலுவலகம் கிளம்பிவிட்டான். சந்தியா இன்னும் எழுந்திருக்கவில்லை. காலை 11 மணிக்கு தான் அவள் காதலனை சந்திக்க போகிறாள், இன்னும் நேரம் இருந்ததால் அவள் இன்னும் தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள். ஜெயகர் குளியலறையில் இருந்தார். அவர் தனது காலை கடமைகளைச் செய்து, ஷேவ் செய்து முடித்து, குளிப்பதற்கு அரை மணி நேரம் ஆகும். அவர் உள்ளே சென்று பத்து நிமிடம் ஆகிறது அதனால் மௌனிகா இன்னும் தன் படுக்கையில் சுகமாக படுத்தபடி இருந்தாள். 

அவளது நைட்டி சற்றே கசங்கி இருந்தது, அவளது கனமான மார்பகங்கள் பெட்டில் அழுத்தியதால் அவளது நைட்டியின் முன் திறப்பிலிருந்து அவளது முலை பிளவு தெரிந்தது. நாற்பத்தெட்டு வயதுடையவள் ஆயினும் எந்த ஒரு ஆணும் அவளை இந்த கவர்ச்சியான கோலத்தில் பார்த்தால் உடனே அவனுக்கு காமம் பற்றிக்கொள்ளும். 

கடந்த சில நாட்களாக நடப்பது போல அவள் தன் இளம் காதலன் பிரகாஷை நினைத்துக் கொண்டிருந்தாள். இந்த புதிய உணர்வுகளின் மலர்ச்சி, மற்றொரு ஆண் மீதான இந்த புதிய ஈர்ப்பு அவளுக்குள் மிகவும் மகிழ்ச்சியான பீலிங்ஸை தூண்டியது. அவள் எண்ணங்களைப் பிரதிபலிப்பது போல, ஒரு மெஸேஜ் அனுப்பப்பட்டதைக் குறிக்கும் வகையில் அவளுடைய தொலைபேசி அதிர்ந்தது. அவள் சோம்பேறித்தனமாக தன் கையை நீட்டி அலைபேசியை எடுத்தாள். அது தன் இளம் காதலனிடமிருந்து வந்ததைக் கண்டு மகிழ்ந்தாள்.

"ஹாய் பியூட்டிவ், குட் மார்னிங், மிஸ்ஸிங் யூ" என்று முத்தமிட உதடுகளின் எமோஜியுடன் ஒரு மெஸேஜ்.

அவள் முகத்தில் ஒரு பிரகாசமான புன்னகை மலர்ந்தது. 

"ஹாய் ஸ்வீட்டி, இங்கேயும் அதே நிலை தான் பேபி."

"மௌனிகா டார்லிங் நான் இரவு முழுவதும் எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டேன் தெரியுமா."

"ஏன்?"

"உன் கணவர் திரும்பி வந்துவிட்டாரே"

"அதனால்?"

"அவர் உன்னுடன் செக்சில் ஈடுபட்டிருக்கலாம் என்று ரொம்ப பொறாமையாக இருந்தது " என்று ஒரு சோகமான முகத்தின் எமோஜியுடன் பதில் வந்தது. 

அவளது புன்னகை மேலும் பெரிதாக மலர்ந்தது, 

"என் செல்ல குட்டி பையன் பொறாமைப்படுகிறான்."

"அப்புறம் என்ன, நான் தான் அங்கே உன்னுடன் இருந்திருக்கணும்."

"அவர் என் கணவர் டா."

“ஆனால் யார் உன்னை அதிகம் லவ் பண்ணுறா?” 

இதற்கு அவள் சொன்ன பதில் ஒரு புன்னகை மட்டுமே.

"நேற்று.....?"

"என்ன?"

"ஹ்ம்ம்.. செக்ஸ் கேட்டாரா?"

மௌனிகா அவனை கிண்டல் செய்ய முடிவு செய்தாள். 

"என்னை இறுக்கி அணைத்து முத்தமிட்டார்."

"நோ நோ."

"என் இரு முலைகளையும் எப்படி உறிஞ்சினார் தெரியுமா அப்பா.. ரொம்ப நல்லா இருந்தது."

"நான் உன் புருஷனை கொல்லப்போறேன்."

“ஹா ஹா.. அவர் என் புஸ்ஸி உள்ளே அவர் தடியை நுழையும் போது அது ரொம்பவே ஹார்ட்ட இருந்தது."

"என்னை சித்திரவதை செய்யாதே.. எனக்கு இதற்க்கு மேலே ஒன்னும் தெரியவேணாம்."

ராஜேஷின் பொறாமையை தூண்டுவதற்காக, அவள் தன் கசங்கிய நைட்டி, கிளீவேஜ் மற்றும் பிப்லஸ்ட்டர் மேல் இருந்த அவளின் அழகிய நிர்வாண கால்களை காண்பித்தபடி ஒரு போட்டோ அனுப்பினாள்.

"யு செக்சி பிட்ச்.. ஐ வாண்ட் யு நாவ்... அண்ட் உன் கணவரை நிச்சயமாக கொல்ல போறேன்."

மௌனிகா மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தாள், அவள் காதலனின் தவிப்பை நினைத்து அவள் இதயம் உருகியது. 

"யு சில்லி பாய், எதுவும் நடக்கவில்லை.. உன்னை சும்மா கிண்டல் பண்ணினேன்."

"ஹேய் நீ கொடுமைக்காரி."

"ஆம்." சிரிப்பு எமோஜியைக் காட்டி மகிழ்ச்சியுடன் பதிலளித்தாள்.

"இதற்க்கு நிச்சயம் பழி வாங்குவேன்."

"எப்படி?"

கொஞ்ச நேரம் அவனிடம் இருந்து எந்த பதிலும் இல்லை. பிறகு அவளுக்கு ஒரு போட்டோ வந்தது. அதில் அவளுக்கு மிகவும் பிடித்த அவனின் மிகவும் தடிமனான ஆணுறுப்பு கம்பிரமாக, நரம்பு புடைத்தபடி, மொட்டில் ஈரம் காசிந்தபடி காட்சியளித்தது. "இதைவைத்து" என்று போட்டிருந்தான்.

அதை பார்க்கும்போது அது அவள் பெண்மையில் செய்த அற்புதம் நினைவுக்கு வந்தது. இப்போது அவள் வாய் மற்றும் பெண்மை ஊறியது.

"டேய் நீ ரொம்ப மோசம்.. நீ பொறாமைப்படக்கூடாது டா." 

இந்த ஆண்மைக்கு நான் எவ்வளவு ஆசையுடன் என்னை கொடுத்தேன் என்று தெரிந்தால் என் புருஷன் தான் பொறாமை கொள்ளவேண்டும் என்று மனதில் நினைத்தாள்.

"என்னால் தவிர்க்க முடியில."

"என் கணவர் தான் பொறாமை படவேண்டும்"

"ஏன்" அவன் சிரித்த முகத்தின் எமோஜியுடன் பதிலளித்தான்.

"நீ அவருக்குச் சொந்தமானதைத் திருடிட்டியே பாவி."

"முதல் முறை திருடப்பட்ட பொருள் திருடனுடன் விருப்பத்துடன் வந்தது."

"டேய் நீ.. சரியான ராஸ்கல்."

"உன் கணவர் எங்கே?"

"குளிக்குறாரு."

"நல்ல மனைவி.. கணவன் அருகில் இருக்கும் போது காதலனுடன் அரட்டை அடிக்கிற."

"இடியட் நீ என்னிடமிருந்து செம்மையை வாங்கப்போற."

"ஹா ஹா உன்னிடம் தானே எனக்கு வேணும்."

"ஷவர் ஸ்டாப் ஆகிடுச்சு  பை மை லவ்." என்று மௌனிகா தனது போனை வேகமாக அணைத்துவிட்டு கணவன் வெளியே வருவதற்காக காத்திருந்தாள். ஜெயகர் துண்டை இடுப்பில் சுற்றிக் கொண்டு வெளியே வந்தார். குளியலறையில் இருக்கும் போது டவலால் உடலும் முடியும் உலர்த்திய பின் வெளியே வந்தார். இந்த வயதில் அவர் தலை முடி ரொம்ப குறைவாகத்தான் இருந்தது. 

மௌனிகாவால் தன் கணவனின் உடலை தன் காதலனின் உறுதியான உடலுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்காமல் இருக்க முடியவில்லை. என் உடம்பை நான் பார்த்துக் கொள்ளும்போது அவரால் மட்டும் ஏன் முடியாது என்று மனதுக்குள் ஏக்கத்துடன் நினைத்துக் கொண்டாள். தன் காதலனுடன் அரட்டை அடிப்பதால் கிளர்ந்தெழுந்த அவள் இப்போது தன் கணவனை கிண்டல் செய்ய சோம்பேறியாக படுக்கையில் இருந்து எழுந்தாள். காதலனுடன் பேசியதில் காம உணர்ச்சி தூண்டி இருந்த மௌனிகாவுக்கு இப்போது ஒரு குறும்பான எண்ணம் வந்தது. அவள் கணவனை டீஸ் செய்ய நினைத்தாள். அவள் இப்படி செய்ததை அவள் காதலனிடம் சொல்லி அவன் பொறாமையை கிளறணும் என்று விரும்பினாள். அப்போது தான் அவர்களின் அடுத்த கூடுதல் இன்னும் அதிக காம உணர்ச்சிவசமானதாக இருக்கும். 

அவள் கணவன் முன்னிலையில் மெதுவாக மெத்தையை விட்டு எழுந்தாள். இரு கைகளையும் மேலே தூக்கி சோம்பல் முறிக்கும் போது அவளின் வலது முலை நைட்டியைவிட்டு வெளியே எட்டி பார்த்தது. அவள் நைட்டியை உடலில் இருந்து உருவ அது தரையில் விழுந்தது. அவள் தன் கணவனுக்குத் தன் கவர்ச்சியான வளைவுநெளிவு உள்ள உடலைக் தங்கு தடையின்றி காட்டிவிட்டு பிறகு அவள் மார்பிலிருந்து புட்டம் வரை மறைக்கும் அளவுக்கு தன் உடலைச் சுற்றி ஒரு பெரிய டவலை கட்டினாள்.

அவளின் திருமண வாழ்க்கைல் தன் கணவனுக்கு எண்ணிலடங்கா முறை இதுபோல் தன் உடலைக் காட்டியுள்ளாள். ஆனால் இன்று அதை வித்தியாசமாக உணர்ந்தாள். இப்போது அவள் தன் கற்பிழந்த உடலைக் காட்டிக் கொண்டிருந்தாள். ஒரு புதிய காதலனால் மோகத்துடன் அரவணைத்து, முழுமையாகப் பயன்படுத்தப்பட்டதால் மலர்ந்த உடலை காட்டுகிறாள். 'நீங்க இந்த அழகையெல்லாம் அலட்சியப்படுத்திவிட்டீர்கள் ஆனால் அதை ஆராதிப்பதற்கு வேறு ஒருவன் வந்துவிட்டான்' என்று அவருக்கு சொல்வது போல் இருந்தது அது. 

அவன் நேற்று அவளை கவனிக்கவில்லை என்பதால் தனது மனைவி அவனை மயக்க இப்படி செய்கிறாள் என்று ஜெயகர் தவறாக மனதில் நினைத்துக்கொண்டார். 'இன்று இரவு நான் உன்னை கவனிக்கிறேன்' என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டார். ஆனால் அவருக்கு தெரியாது அவர் மனைவிக்கு இனிமேல் அவரின் 'கவனிப்பு' மட்டும் போதாது என்று. 

மௌனிகா குளித்தபடி அவளது புழையைக் கழுவிக்கொண்டிருந்தபோது, அது பிசுபிசுப்பாக இருப்பதை கண்டாள். காலையில் பிரகாஷுடன் சேட் செய்ததில் அவள் காம உணர்ச்சிகள் அதிகமாக தூண்டப்பட்டிருந்தது. எப்போது தான் இந்த தூண்டுதலுக்கு பிரகாஷ் மூலம் நிவாரணம் கிடைக்குமோ என்று மனதுக்குள் நினைத்தாள். அவள் நினைத்ததைவிட அது விரைவில் நடக்க போகுது என்று அவளுக்கு அப்போது தெரியாது. 

பிரகாஷ் தன் மீது ஏற்படுத்திய தாக்கத்தை உணர்ந்து தனக்குள் சிரித்துக் கொண்டாள். அவள் ஆண்கள் விரும்பத்தக்க பெண்ணாக இருப்பதை அவன் மீண்டும் அவளை உணரச் செய்திருக்கான். அவன் அவளின் செக்ஸ் உணர்வுகளை அவள் இளம் வயதில் உணர்ந்தது போல இப்போது மறுபடியும் ஆகிவிட்டான். 

பிறகு, அவளும் அவள் கணவரும் காலை உணவை சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது திவ்யாவிடம் (பிரகாஷின் தாய்) இருந்து அவளுக்கு அழைப்பு வந்தது.

"ஹாய் திவ்யா.. குட் மோர்னிங்."

ஜெயகர் முகம் சுளித்து, ‘மறுபடியும் ஷாப்பிங்?’ என்று தன் மனைவியிடம் மௌனமாக வாயசைத்தான். ‘தெரியாது’ என்பது போல் ஒரு எக்ஸ்பிரஷன் செய்தாள் மௌனிகா.

"மோர்னிங் டியர்," திவ்யா பதிலளித்தாள், "நீ இப்போது என்ன செய்யிற? பிசியா? இப்போ பேச முடியுமா?"

மகன் மட்டுமல்ல, அம்மாவும் அவளை டியர் என்று அழைக்கிறாங்க. வெவ்வேறு காரணங்களுக்காக, அம்மா பாசத்தில் மகன் காமத்தில்.

"ஜெயக்கருடன் காலை ப்ரேக்பாஸ்ட் சாப்பிடுகிறேன், பரவாயில்லை நீ சொல்லு"

"ஓ, ஜெயகர் ட்ரிப்பிள் இருந்து திரும்பி வந்துவிட்டாரா? திவ்யா ஆச்சரியத்துடன் கேட்டாள்.

மௌனிகாவால் "ஹ்ம்ம்," என்று மட்டும்தான் பதில் சொல்ல முடிந்தது. எப்படி முழுசாக 'ஆமாம் அவர் திரும்பி வந்துட்டார்' என்று சொல்ல முடியும். மௌனிகா தான் நேற்று அவள் திவ்யாவுடன் இருந்ததாக ஜெயகரிடம் பொய் சொல்லி இருக்காளே. அப்படி என்றால் நேற்றே ஜெயகர் திடிரென்று திரும்பியதை திவ்யாவுக்கு மௌனிகா சொல்லி இருக்கணும். ஆனால் அவளோ இப்படி பொய் சொல்லிவிட்டு ப்ரகாஷுடன் இன்பம் அனுபவித்துக்கொண்டு இருந்தாலே.

“என்ன இன்று ப்ரேக்பெஸ்ட் கொஞ்சம் தாமதமா சாப்பிடுர? ஆஹா, நேற்று உன் கணவருடன் பிஸியா?” என்று அவள் கிண்டலுடன் கேட்டாள்.

திவ்யா இப்படிச் சொல்லும்போதே அவள் விங்க் பண்ணுவதைபோல் அவள் மனக்கண்ணில் கற்பனை செய்தாள் மௌனிகா. இந்த சோர்வுக்கு காரணம் என் கணவருடன் இரவில் பிசியாக இருந்ததால் அல்ல மாறாக நேற்று பகலில் உன் மகனுடன் பிசியாக இருந்ததால் என்று மனதில் நினைத்துக்கொண்டாள். ஆனால் திவ்யாவிடம் "அப்படி ஒன்னும் இல்லை, சொல்லு என்ன விஷயம்," என்றாள்.

"உன்னிடம் ஒரு விஷயம் சொல்ல துடிச்சிகிட்டு இருக்கேன், நீயும் இதை கேட்டு சந்தோஷப்படுவனு நினைக்கிறேன்."

திவ்யாவின் சலசலப்பான கிசுகிசுக்கலை கேட்க கூடிய மனநிலையில் மௌனிகா இல்லை. திவ்யாவுக்கு இதைப் போன்ற கதைகளை பகிர்ந்துகொள்ள மிகவும் பிடிக்கும். அதுமட்டும் இல்லை இதுபோன்ற கதைகள் ஏராளமாக அவளிடம் இருந்தன. தன் மகனுக்கும் அவளுக்கும் உள்ள உறவும் இந்த வகையானது. இது மட்டும் அவளுக்குத் தெரிந்தால் அவள் எப்படி நடந்துகொள்வாள்?

அது நிச்சயமாக அவர்களின் நட்பு வட்டத்திற்கு ஜூஸி கிசுகிசுப்பாக இருக்கும். மௌனிகாவால் தனது தோழிகளின் எதிர்வினைகளை இப்போது கற்பனை செய்து பார்க்க முடிந்தது. பெரும்பாலானவர்கள் ஷாக் ஆனவர்கள் போல உணர்ச்சியை வெளிப்படுத்துவார்கள், ஆனால் ரகசியமாக அது அவர்களுக்கு மிகவும் கிளுகிளுப்பாக இருக்கும். ஒரு சிலர் அவளைப் பார்த்து பொறாமைப்படுவார்கள். பிரகாஷ் போன்ற ஒரு ஹங்க் தங்களுக்கு கிடைக்கவில்லையே என்ற பொறாமை.

"சொல்லு திவ்யா, என்ன அது?" 

திவ்ய சொல்லப்போவதை கேட்டு அவள் அதிர்ந்துபோவாள் என்று மௌனிகாவுக்கு தெரியாது.

"நேற்று இரவு நான் விகாஸிடம் (அவரது கணவர், பிரகாஷின் தந்தை) பேசிக் கொண்டிருந்தேன்," திவ்யாவின் உற்சாகம் அவள் குரலில் கேட்டது. “பிரகாஷுக்கு சந்தியா பொருத்தமான ஜோடியாக இருக்கும் என்று நாங்கள் இருவரும் கருதினோம். இதைக் கேட்டதும் எங்களை போல உனக்கும் ஜெயக்கருக்கும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும் என்று நம்புகிறேன்."

மௌனிகா அதிர்ச்சியில் கையில் இருந்த முள்கரண்டியை கிட்டத்தட்ட கைவிட்டாள். அதிர்ஷ்டவசமாக ஜெயகர் அந்த நேரத்தில் தனது தட்டையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார், மனைவியின் முகபாவத்தை பார்க்கவில்லை. அவள் விரைவாக சமநிலைக்கு வர முயன்றாள், ஆனால் அது மிக கடினமாக இருந்தது.

"ஏய், மௌனி நீ இருக்கியா??"

"யெஸ், யெஸ், இருக்கேன்," அவள் தடுமாறினாள், "இது நான் எதிர்பாராத ஒரு சர்ப்ரைஸ்." இதைக் கேட்ட ஜெயகர் தன் மனைவியை என்ன? என்பது போல பார்த்தார்.

"எனக்கு புரியுது மோனி, விகாஸ் இன்று ஜெயகரிடம் இதைப் பற்றி பேசுவார். இதுல உனக்கு மகிழ்ச்சி தானே?"

"அஃப் கோர்ஸ் திவ்யா," என்று மௌனிகா பொய் சொன்னாள். அவள் காதலன் அவள் மருமகனாக ஆவதை அவள் விரும்பவில்லை ஆனால் அந்த காரணத்தை எப்படி சொல்வது. அவள் கணவன் அவளை பார்த்துக்கொண்டே இருப்பதை பார்த்தாள். பிரகாஷ் அப்பா அவருடன் இதை பற்றி பேச இருக்க இதை அவள் கணவனிடம் மறைப்பது பயனில்லை.

அவள் தொலைபேசியை கையில் மறைத்தபடி, "நான் அப்புறம் சொல்லுறேன்," என்று அவள் கணவனிடம் சொன்னாள். 

மீண்டும் போனில் திவ்யாவிடம், 

"இப்போது உள்ள பிள்ளைகள் என்ன நினைக்கிறார்கள் என்று நமக்கு தெரியாது. நம்ம காலம் மாதிரி இல்லை, அவர்கள் விருப்பப்படி செய்வார்கள்."

"புரியுது மோனி, அவர்கள் இருவரையும் சந்திக்க சொல்வோம். அவர்கள் இருவருக்கும் ஒரு கனெக்ட் ஏற்படும் என்று நம்புவோம். நடக்குறது நடக்கட்டும்."

இதை கேட்டு மௌனிகாவுக்கு கொஞ்சம் நிம்மதி ஆனது. ப்ரகாஷிடம் இதற்க்கு சம்மதிக்க கூடாது என்று சொல்லவேண்டும். 

உன் மகனுக்கு என் கட்டிலை தான் பகிர்ந்துகொள்ள விருப்பம் என் மகளின் காட்டில் இல்லை என்று திவ்வியாவிடம் சொல்லவேண்டும் என்பது போல தோன்றியது.

"சரி மௌனிகா நாம விரும்புவது போல எல்லாம் நடக்கணும் என்று ஹோப் பண்ணுவோம்" திவ்யாவுக்கு தெரியாது அவள் விருப்பமும் மௌனிகா விருப்பமும் நேர்மாறானது என்று.

"நல்லது மோனி, நான் ரொம்ப எக்ஸைடட்டாக இருக்கேன், இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் நான் அங்கே வரேன்" என்று திவ்யா மகிழ்ச்சியுடன் கூறினாள்.

"இல்லை, நான் அங்கே வரேன்," என்றாள் மௌனிகா. 

திவ்யா இங்கே வந்து ஒருவேளை ஜெயகரை சந்தித்தால் அவள் சொன்ன பொய் அம்பலமாவதற்கு வாய்ப்பு இருக்கிறது. அது மட்டும் இல்லை, திவ்யா வீட்டுக்கு போனால் பிரகாஷை பார்க்க வாய்ப்பு இருக்கு.

மௌனிகா போன் வைக்கவும் ஜெயகர் சாப்பிட்டு முடிக்கவும் சரியாக இருந்தது. அவள் கணவன் அவர் அலுவலத்துக்கு செல்ல தயாராக இருந்தபோது மௌனிகா அவரிடம் விஷயத்தை சொன்னாள்.

"விகாஸ் மற்றும் திவ்யா, அவங்க மகனுக்கு சந்தியாவை கல்யாணம் செய்து வைக்க ஆசைப்படுறாங்க" என்று கூறி ஜெயகாரின் எதிர்வினையை எதிர்பார்த்து காத்திருந்தாள்.

"ஹ்ம்ம் அவங்க மகன்... பிரகாஷ் தானே அவன் பெயர்? பையன் பார்க்க ஹேண்ட்ஸமாக இருப்பான் இல்லையா?"

ஆமாம் எனக்கு தெரியும், அதுவும் அவன் நிர்வாணமாக இருந்தால் இன்னும் அழகாக இருப்பான். அதுவும் அவனது 'அது' இருக்கே நீங்கள் பார்த்தால் பொறாமை படுவீங்க. 'அது' என் பெண்மையை என்ன பாடுபடுத்துநீஞ்சி, அதை நான் எவ்வளவு ரசிச்சு அனுபவிச்சேன் என்று தெரிந்தால் நீங்க இன்னும் பொறாமை படுவீங்க என்று மனதில் நினைத்தாள்.

"அவங்க ஸ்டேட்டஸும் நம்ம ஸ்டேட்டஸும் ஒத்துபோகம். அவங்க இருவருக்கும் ஒத்துபோகுதானு பார்ப்போம்," என்று ஜெயகர் சொன்னார்.

அவர் அப்படி சொல்ல இது வேண்டாம் என்று மௌனிகாவாள் சொல்ல முடியிலவில்லை. வேணாம் என்பதற்கு என்ன காரணம் சொல்ல முடியும். என் புண்டை உள்ளே போன சுன்னி என் மகள் புண்டையிலும் போவது எனக்கு பிடிக்கவில்லை என்று சொல்ல முடியும்மா. இருபக்கமும் பெற்றோர்கள் பிரகாஷ் மற்றும் சந்தியாவின் கல்யாணம் நடைபெறணும் என்று விரும்புகிறார்கள், அவளை தவிர. அவள் அதை விரும்பாதது சுயநல காரணத்துக்காக. அவளுக்கு பிரகாஷ் வேணும். அதுமட்டும் இல்லை தாயும் மகளும் ஒரே நபருடன் படுத்து இருப்பது எவ்வளவு விகாரமாக இருக்கும். அல்லது மகளுக்கு கல்யாணம் நடந்தபின்னும் ப்ரகாஷுடன் அவளுக்கு தொடர்ந்து படுக்க ஆசை வந்தால் கேவலமாக இருக்கும். பிரகாஷ் சந்தியா கல்யாணம் நடந்தால் எப்படி அவளே தன் சொந்த மகளுக்கு போட்டியாக இருப்பது. அவள் மகள் மீதே அவளுக்கு பொறாமை வந்தால் அது ரொம்ப வெட்ககேடாக இருக்கும். இப்படி யோசித்தாலும் அவளுக்குள் இன்னொரு எண்ணமும் வந்தது. வேறு ஒரு பெண் மீது பொறாமை படுவதற்கு பதிலாக அவள் மகள் மீது பொறாமை கொள்வது தேவலை தானே. பிரகாஷ் மூலம் அந்த அற்புத இன்பம் பெறுவது வேற ஒரு தெரியாத பெண்ணாக இல்லாமல் அவளின் வயற்றில் பிறந்த பெண்ணே அனுபவிப்பது ஒருவகையில் பரவாயில்லை. பிரகாஷ் அவள் மருமகன் ஆனால் அவர்கள் இந்த உறவை மாட்டிக்கொள்ளாமல் தொடர்பதற்கு வசதியாக இருக்கும். உண்மையை சொல்லப்போனால் மௌனிகா குழம்பிய மனநிலையில் இருந்தாள். ப்ரகாஷுக்கு வீட்டைவிட்டு எங்கும் போகவேண்டாம் என்று ரகசியமாக மெஸேஜ் அனுப்பின பிறகு ஒரு அரைமணி நேரம் கழித்து அவள் திவ்யா வீட்டில் இருந்தாள்.

“உள்ளே வா” என்று மௌனிகாவை வரவேற்றாள் திவ்யா, அவள் இரு கைகளையும் தன் கைகளில் பிடித்துக் கொண்டாள், 

"ரொம்ப எக்ஸைட்டிங்கா இருக்கு இல்லையா."

திவ்யா அவளை வரவேற்க மௌனிகா சிரமத்துடன் அவள் முகத்தில் ஒரு புன்னகையை வரவைத்தாள். 

“சந்தியாவிடம் சொன்னாயா” என்று திவ்யா கேட்டாள். 

(அவர்கள் பேசிக் கொண்டிருந்த அந்த பெண் அந்த நேரத்தில் தன் வீட்டை விட்டு வெளியேறி தன் காதலன் ராஜேஷை சந்திக்கப் போய்க்கொண்டு இருந்தாள்.)

"இன்னும் இல்லை. நான் முதலில் உன் மகனிடம் பேசி அவன் என்ன நினைக்கிறான் என்பதை தெரிஞ்சிக்கணும். ஈவினிங் அவன் வேலையிலிருந்து வந்ததும் நான் உன் மகனுடன் முதலில் பேசுறேன்” என்று மௌனிகா சொன்னாள், (அவள் சொன்னபடி பிரகாஷ் வீட்டில் இருப்பது தனக்குத் தெரியாதது போல நடித்தபடி சொன்னாள்.)

"பிரகாஷ் வீட்டில் இருக்கிறான் மொனி, ஆனால் நீ ஏன் அவனிடம் முதலில் பேச வேண்டும்?"

"உன் மகனின் உண்மையான உணர்வுகளை நான் தெரிந்துகொள்ளணும். இப்போது அவன் திருமணம் செய்ய தயாரா என்று. திவ்யா சில நேரத்தில் பெற்றோராக நீங்கள் இருவரும் உங்களை அறியாமலேயே அவனுக்கு அழுத்தம் கொடுக்கலாம், உங்கள் ஆசையை நிறைவேற்ற வேண்டும் என்ற கடமையில் உன் மகன் இதற்க்கு ஒப்புக்கொள்ளலாம். பிற்காலத்தில் அவர்களின் திருமணவாழ்கையில் இதுவே பிரச்சனைக்கு வழிவகுக்கும். இது என் மகளின் எதிர்காலம், எதிர்காலத்தில் எந்த பிரச்சனையும் ஏற்படாது என்று நான் தான் கவனமாக இருக்கணும்."

மௌனிகாவும் ஜெயகரும் தங்கள் குழந்தைகள் சங்கமிக்கும் இந்த யோசனையை ஏற்றுக்கொண்டதில் திவ்யா மகிழ்ச்சியடைந்தாள். மகளின் நலன் மற்றும் எதிர்காலத்தில் மௌனிகாவின் அக்கறையை அவளால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. ஒரு பெண்ணின் தாயாக அவளுக்கும் அதே கவலைகள் இருக்கும்.

"எனக்கு புரியுது மோனி, அவன் ரூமில் தான் இருக்குறான், நான் அவனை கூப்பிடுறேன்."

"கொஞ்சம் பொறு திவ்யா, நீ உன் மகனை கூப்பிடறதுக்கு முன் நான் அவனுடன் தனிப்பட்ட முறையில் பேசுறதற்கு இங்கே இடம் இருக்கிறதா?

"தனியாக பேசபோரியா?"

"ஆமாம், இங்கே லிவிங் ரூமில் முடியாது, உன் வேலையாட்கள் இருக்கிறார்கள், சரிவராது. ஒருவேளை நாங்க உன் கணவரின் அலுவலக அறையை பயன்படுத்தலாமா, அது ப்ரைவேட்டாக இருக்கும்."

திவ்யா முகத்தில் சந்தேகம் தெரிந்தது. “ஆமாம், யாரும் நம்மை அங்கு தொந்தரவு செய்ய மாட்டார்கள், ஆனால் அவர் அங்கு இல்லாமல் யாரும் உள்ளே செல்வதை என் கணவர் விரும்புவதில்லை. அது உனக்கு தெரியும் தானே. மேலும் அங்கே சிசிடிவி கேமரா உள்ளது அதனால் அங்கேயும் முடியாது."

“நீயும் கூட இருப்பாய் என்று யார் சொன்னா திவ்யா. நீயும் இருந்தீன்னா எப்படி உன் மகன் பிரீயாக பேசுவான். அவன் மனதில் இருப்பதை சொல்ல தயங்களாம். சரி, இங்கே ப்ரைவேட்டாக பேச முடியவில்லை என்றால் நான் அவனுடன் வெளியே எங்கேயாவது தனியாக போய் பேசிவிட்டு வரேன்."

"நான் அவனுக்கு எந்த அழுத்தத்தையும் கொடுக்க மாட்டேன் மோனி, நான் ஏன் கூட இருக்கக்கூடாது."

“சில்லியாக பேசாதே திவ்யா, உன் இருப்பே அவனுக்கு சங்கடமாக இருக்கும். எப்படியோ அவனுக்கு தடையாக இருக்கும். பயப்படாதே, உன் செல்ல பையனுக்கு எதுவும் ஆகாது," என்று மௌனிகா சிரித்தாள்.

"அவன் உன் மருமகனாக போகிறவன், அதனால எனக்கு கவலை இல்லை" திவ்யாவும் மௌனிகாவுடன் சேர்ந்து சிரித்துக்கொண்டே பதிலளித்தாள். அப்போது அவளுக்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது, "ஏய் ஏன் நீ அவனிடம் அவனுடைய அறையிலே போய் பேசக்கூடாது? அங்கே ப்ரைவேட்டாக இருக்கும் மேலும் நீங்கள் வெளியே செல்ல வேண்டிய தொந்தரவு இருக்காது."

மௌனிகாவின் முகத்தில் ஒரு தீவிரமான சந்தேகம் இருந்தது ஆனால் உள்ளுக்குள் மகிழ்ச்சியாக இருந்தாள். அவள் தன் காதலனுடன் தனியாக அவனது வீட்டில், அவனது அறையில், அவனது அம்மா வீட்டில் இருக்கும்போதே இருக்கப்போகிறாள். இதற்க்கு தான் அவள் ஆசைப்பட்டாள். அதை அவள் தோழியே தன் சுய யோசனைப்படி நடப்பது போல செய்ய வைத்துவிட்டாள். அவன் அறையில் அவனை கட்டிபிடிக்கலாம். அவனை முத்தமிடலாம். அதற்க்கு மேலயும் நடக்குமோ?

ஆனால் இதையெல்லாம் வெளிக்காட்டாமல், "அது சரியாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறாயா திவ்யா?" என்று எதோ இதில் நாட்டம் இல்லாதது போன்ற தொனியில் சொன்னாள்.

"இப்போது நீ சில்லியாக பேசாதே, நீ உன் மருமகனுடன் பேசப் போகிறாய், அதில் எந்த தவறும் இல்லை"

இப்படி செய்வது சரியா என்ற சந்தேகம் அவளுக்குள் இருப்பதுபோல எதிர்வினை காட்டிக்கொண்டு, எதோ தயக்கத்துடன் இதற்க்கு ஒப்புக்கொண்டது போல பேச துவங்கினாள்.

"சரி நீ எதோ சொல்லுற. நான் ஏன் தயங்கினேன் என்றால் நான் ப்ரகாஷுடன் ரொம்ப நேரம் பேச வேண்டியதாக இருக்கும், அது ஒரு மணி நேரம் கூட எடுக்கலாம், அதனால் தான்."

"ஏண்டி ரொம்ப நேரம்?"

"என் மகளின் எதிர்காலம்டி இது. எனக்கு அவர்கள் பிரச்னை இல்லாமல் ஒன்றாக வாழ்வார்கள் என்று முழு நம்பிக்கை வரவேணும். அதனால் நீ எங்களை எந்த விதத்திலும் அவசர படுத்தக்கூடாது."

"டேக் யூவர் டைம் மோனி, எனக்கு ஒண்ணே ஒன்னு தான்.. நல்ல செய்தியுடன் வா."

"உன்னை நம்ப முடியாது, உன்னை பற்றி எனக்கு தெரியும். உனக்கு பொறுமை இருக்காது. அதனால் நான் அறையின் கதவை பூட்ட போகிறேன். இல்லையென்றால் நீ பொறுமை இல்லாமல் புகுந்து காரியத்தை கெடுதிடுவ." 

திவ்யா நினைத்த காரியும் வேறு மௌனிகா மனதில் இருக்கும் காரியும் வேறு.

"நீயும் சும்மா வந்து கதவை தட்டாதே," என்று மேலும் ஒரு தொந்தரவை தவிர்க்க விரும்பி சொன்னாள் மௌனிகா.

திவ்யா மீண்டும் சிரித்தாள். “இது என் மகனின் திருமணத்தைப் பற்றியது, நிச்சயம் நடக்க வேண்டும் என்று நான் ரொம்ப ஆசை படுவது. சரி நீ வெளியே வரும்வரை நான் இங்கேயே இருக்கேன் என்று ப்ரோமிஸ் செய்யுறேன் போதுமா." என்றாள்

மௌனிகாவுக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. அதை வெளிக்காட்டாமல் இருக்க போராடினாள். 'அதுதான் எனக்கு வேணும். உன்னை எனக்கும் உன் மகனுக்கும் காவல் இருக்க வைப்பது. ஒருவகையில் கொச்சையாக எங்களுக்கு நீ விளக்கு பிடிக்கிற என்று கூட சொல்லலாம்' என்று மனதுக்குள் சிரித்தாள்.

"உன் மகனின் அறை எது?"

"அது இடதுபுறத்தில் இரண்டாவது."

மௌனிகா படிக்கட்டுகள் வரை மெல்ல நடந்தாள், அவள் உணர்ந்த உற்சாகம் அவளை அவசரப்படுத்த தூண்டியது, ஆனால் அவள் உள்ளுக்குள் தன்னை சாதாரணமாக நடக்க வற்புறுத்திகொண்டாள். 

பிரகாஷின் அறை கதவை அடைந்தது அதை தட்டினாள்.

"யார் அது?" 

பிரகாஷின் ஆழமான குரல் அவளது கால்களை உற்சாகத்தில் பலவீனமாக உணர வைத்தது.

"நான் தான் மௌனிகா," அவள் மெதுவாக ஆனால் அவன் காதில் கேட்க்கும் அளவுக்கு பதில் சொன்னாள்.

"அம்மா, ஆன்டி உங்களுடன் இருக்காங்களா?" என்று பிரகாஷ் கேட்டான்.

புத்திசாலி பாய், அவள் தனியாக இருப்பதை உறுதி செய்ய இப்படி கேட்குறான். எதோ ப்ளான் பண்ணி இருக்கான். அதனால் தான் அவன் அம்மாவும் அவளுடன் வந்தாலா இல்லையா என்று உறுதி செய்கிறான் என்று மௌனிகா நினைத்துக் கொண்டு மெளனமாக சிரித்தாள்.

"உன் அம்மா இங்கே இல்லை, நான் தனியாக இருக்கிறேன்." 

சில வினாடிகள் எந்த சத்தமும் இல்லை பின் லேசாக கதவு திறந்தது ஒரு கை அவளை பிடித்து இழுத்தது திடுக்கிட்டு ஒரு சிறு சத்தம் போட்டாள். கதவு மூடப்படும் சத்தமும் அதைத் தொடர்ந்து பூட்டப்படும் சத்தமும் கேட்டது. 

அவள் திரும்பி பார்க்க மூடிய கதவின் மீது சாய்த்தபடி பிரகாஷ் நின்றிந்தான். அவன் முழு நிர்வாணமாக, முகத்தில் ஒரு அகன்ற சிரிப்புடன் அவளை பார்த்தான். அவள் அவன் இடுப்பின் கீழே பார்த்தாள். அவனது அற்புத தடி பாதி விறைப்பில் இருந்தது. மௌனிகாவுக்கு புரிந்தது பேசுறதற்கு வாய்ப்பு இல்லை. அவன் ஆசை தீர்ந்தவுடன் (அவள் ஆசையும் தான்) மட்டுமே அவனுடன் பேச முடியும். அவன் அவளை நோக்கி நடக்க, அவனின் ஒவ்வொரு அடிக்கும் அவன் தடி மேலும் விறைப்படைந்து காற்றில் இங்கும் அங்கும் அசைந்தாட மெல்ல மெல்ல அவளை நெருங்கினான். அவள் அவன் அணைப்பில் தஞ்சம் அடைய தயாரானாள்.


தொடரும்...